Rys historyczny Dubaju i Zjednoczonych Emiratów Arabskich
Dotychczasowe prace archeologiczne przeprowadzone na terenie Dubaju i okolic sugerują, iż teren ten był zamieszkiwany już 4 tysiące lat temu przez małe plemię trudniące się rybołówstwem. Dogodne położenie nad zatoką sprawiło, że ta niewielka osada szybko stała się ważnym portem na antycznym szlaku handlowym łączącym Mezopotamię z Doliną Indusu. Do dziś zachowały się liczne pamiątki z tego okresu, które można zobaczyć obecnie w Muzeum Dubaju.
Niezwykle ważny wpływ na historię tego regionu wywarły wydarzenia z VII wieku naszej ery , tereny dzisiejszego Dubaju, jak i cały region Półwyspu Arabskiego, zostały opanowane przez Arabów, a następnie zamieszkująca je ludność przyjęła islam. W wyniku dominujących wpływów Persji (dzisiejszego Iranu) na tym obszarze, utrwaliła się mniejszościowa odmiana islamu ego mementu religia stała się centralnym punktem życia ludności tego regionu, a jej wpływy odcisnęły poważny ślad na wszelkich dziedzinach życia.
Istotne zmiany w tym regionie następują także w XVI wieku, obszary dzisiejszych Zjednoczonych Emiratów Arabskich dostają się pod kontrolą Portugalczyków, którzy opanowali handel nad Zatoką Perską. Jednakże zaledwie sto lat później ereny te znalazły się już w brytyjskiej strefie wpływów. Wydarzenia te zapoczątkowały okres ponad 400 letniej kontroli tego terytorium przez państwa Zachodu Na przełomie wieków XVIII i XIX wybrzeże Zatoki Perskiej stało się schronieniem dla europejskich i arabskich piratów, dlatego też nazywane było Wybrzeżem Piratów. Zdecydowanie niepokoiło kontrolującą handel na tym terenie Wielką Brytanię. W rezultacie, państwo to zdecydowało się na zbrojną interwencje u wybrzeży dzisiejszego Kataru oraz Bahrajnu, zakończoną podpisaniem pakietu traktatów pokojowych w 1820 roku. Na mocy zawartych porozumień, plemiona arabskie zamieszkujące te ziemie zobowiązały się do rezygnacji z piractwa, handlu niewolnikami oraz przemytu broni. Wówczas również przemianowano Wybrzeże Piratów na Wybrzeże Powiernicze.
Współczesny Dubaj, początków swojej państwowości doszukuje się w 1830 roku. Wtedy to, władze w wiosce przejęło plemię Beni Yas, które przybyło na te ziemie z oaz południa. W plemieniu prym wiodła rodzina Maktoum, która do dzisiaj rządzi Emiratem Dubaju. Tradycyjna gospodarka wspomnianych ludów opierała się na hodowli kóz i owiec, rybołówstwie, a także na silnie rozwiniętym w tych stronach poławianiu pereł. Jednak niezwykle szybko popularność wśród mieszkańców zyskiwał również handel, a w końcówce wieku XIX miasto posiadało renomę największego ośrodka handlu u wybrzeży Zatoki Perskiej. Komercyjny sukces miasta, jak również i liberalne prawo, spowodowały szybki napływ nowych osadników, głównie z Indii i Persji.
W tym samym czasie wzrosło też zainteresowanie regionem wśród innych państw europejskich, głównie Rosji, Niemiec i Francji. Jednak Wielka Brytania nie zamierzała rezygnować z kontroli nad tym strategicznym terytorium. W roku 1892, Brytyjczycy zawarli z władcami 7 państewek (Abu Zabi, Adżmanu, Dubajju, Al-Fudżajry, Ras al-Chajmy, Szardży i Umm al ego momentu Omanem Traktatowym e rządowi brytyjskiemu kontrole nad ich polityką zagraniczną.
Dubaj pozostawał pod brytyjskim protektoratem aż do roku 1968, kiedy to w związku z zapowiedzią wycofania się Wielkiej Brytanii z tego rejonu, powstała unia Omanu Traktatowego oraz Bahrajnu i Kataru pod nazwą Federacja Emiratów Arabskich. Wkrótce jednak, w roku 1971, Bahrajn i Katar ogłosiły niepodległość, a emirat Ras al-Chajma opuścił Federację. Pozostałe 6 emiratów - Abu Zabi, Adżmanu, Dubaju, Al-Fudżajry, Szardży i Umm al.-Kajwajnu e państwo pod nazwą Zjednoczone Emiraty Arabskie. W rok później powrócił do nich emirat Ras al-Chajma.
Na historię opisywanego regionu duży wpływ wywarło odkrycie w 1966 roku sporych zasobów ropy naftowej. W znacznej części przypadały one na największy emirat e także i Dubaj posiadł dostęp do cennego surowca. To właśnie wydarzenie zapoczątkowało proces modernizacji emiratu, co z kolei położyło fundament pod dzisiejsze nowoczesne społeczeństwo Dubaju. Dobitnie do tego procesu przyczynił się pierwszy władca Dubaju od czasu powstania ZEA, Sheikh Rashid bin Saeed Al Maktoum. To jego rozważna polityka spowodowała, iż dubajskie zasoby ropy relatywnie skromne jak na standardy regionu pozwoliły na ogromną reformę kraju. Jego wizję dumnie realizuje dziś jego syn i obecny emir Dubaju Sheikh Mohammad bin Rashid Al Maktoum. Pomimo, że Dubaj nie posiada już obecnie złóż ropy jest najszybciej rozwijającym się emiratem oraz regionalnym centrum usług, handlu i finansów.
opracował: Maciek
Dotychczasowe prace archeologiczne przeprowadzone na terenie Dubaju i okolic sugerują, iż teren ten był zamieszkiwany już 4 tysiące lat temu przez małe plemię trudniące się rybołówstwem. Dogodne położenie nad zatoką sprawiło, że ta niewielka osada szybko stała się ważnym portem na antycznym szlaku handlowym łączącym Mezopotamię z Doliną Indusu. Do dziś zachowały się liczne pamiątki z tego okresu, które można zobaczyć obecnie w Muzeum Dubaju.
Niezwykle ważny wpływ na historię tego regionu wywarły wydarzenia z VII wieku naszej ery , tereny dzisiejszego Dubaju, jak i cały region Półwyspu Arabskiego, zostały opanowane przez Arabów, a następnie zamieszkująca je ludność przyjęła islam. W wyniku dominujących wpływów Persji (dzisiejszego Iranu) na tym obszarze, utrwaliła się mniejszościowa odmiana islamu ego mementu religia stała się centralnym punktem życia ludności tego regionu, a jej wpływy odcisnęły poważny ślad na wszelkich dziedzinach życia.
Istotne zmiany w tym regionie następują także w XVI wieku, obszary dzisiejszych Zjednoczonych Emiratów Arabskich dostają się pod kontrolą Portugalczyków, którzy opanowali handel nad Zatoką Perską. Jednakże zaledwie sto lat później ereny te znalazły się już w brytyjskiej strefie wpływów. Wydarzenia te zapoczątkowały okres ponad 400 letniej kontroli tego terytorium przez państwa Zachodu Na przełomie wieków XVIII i XIX wybrzeże Zatoki Perskiej stało się schronieniem dla europejskich i arabskich piratów, dlatego też nazywane było Wybrzeżem Piratów. Zdecydowanie niepokoiło kontrolującą handel na tym terenie Wielką Brytanię. W rezultacie, państwo to zdecydowało się na zbrojną interwencje u wybrzeży dzisiejszego Kataru oraz Bahrajnu, zakończoną podpisaniem pakietu traktatów pokojowych w 1820 roku. Na mocy zawartych porozumień, plemiona arabskie zamieszkujące te ziemie zobowiązały się do rezygnacji z piractwa, handlu niewolnikami oraz przemytu broni. Wówczas również przemianowano Wybrzeże Piratów na Wybrzeże Powiernicze.
Współczesny Dubaj, początków swojej państwowości doszukuje się w 1830 roku. Wtedy to, władze w wiosce przejęło plemię Beni Yas, które przybyło na te ziemie z oaz południa. W plemieniu prym wiodła rodzina Maktoum, która do dzisiaj rządzi Emiratem Dubaju. Tradycyjna gospodarka wspomnianych ludów opierała się na hodowli kóz i owiec, rybołówstwie, a także na silnie rozwiniętym w tych stronach poławianiu pereł. Jednak niezwykle szybko popularność wśród mieszkańców zyskiwał również handel, a w końcówce wieku XIX miasto posiadało renomę największego ośrodka handlu u wybrzeży Zatoki Perskiej. Komercyjny sukces miasta, jak również i liberalne prawo, spowodowały szybki napływ nowych osadników, głównie z Indii i Persji.
W tym samym czasie wzrosło też zainteresowanie regionem wśród innych państw europejskich, głównie Rosji, Niemiec i Francji. Jednak Wielka Brytania nie zamierzała rezygnować z kontroli nad tym strategicznym terytorium. W roku 1892, Brytyjczycy zawarli z władcami 7 państewek (Abu Zabi, Adżmanu, Dubajju, Al-Fudżajry, Ras al-Chajmy, Szardży i Umm al ego momentu Omanem Traktatowym e rządowi brytyjskiemu kontrole nad ich polityką zagraniczną.
Dubaj pozostawał pod brytyjskim protektoratem aż do roku 1968, kiedy to w związku z zapowiedzią wycofania się Wielkiej Brytanii z tego rejonu, powstała unia Omanu Traktatowego oraz Bahrajnu i Kataru pod nazwą Federacja Emiratów Arabskich. Wkrótce jednak, w roku 1971, Bahrajn i Katar ogłosiły niepodległość, a emirat Ras al-Chajma opuścił Federację. Pozostałe 6 emiratów - Abu Zabi, Adżmanu, Dubaju, Al-Fudżajry, Szardży i Umm al.-Kajwajnu e państwo pod nazwą Zjednoczone Emiraty Arabskie. W rok później powrócił do nich emirat Ras al-Chajma.
Na historię opisywanego regionu duży wpływ wywarło odkrycie w 1966 roku sporych zasobów ropy naftowej. W znacznej części przypadały one na największy emirat e także i Dubaj posiadł dostęp do cennego surowca. To właśnie wydarzenie zapoczątkowało proces modernizacji emiratu, co z kolei położyło fundament pod dzisiejsze nowoczesne społeczeństwo Dubaju. Dobitnie do tego procesu przyczynił się pierwszy władca Dubaju od czasu powstania ZEA, Sheikh Rashid bin Saeed Al Maktoum. To jego rozważna polityka spowodowała, iż dubajskie zasoby ropy relatywnie skromne jak na standardy regionu pozwoliły na ogromną reformę kraju. Jego wizję dumnie realizuje dziś jego syn i obecny emir Dubaju Sheikh Mohammad bin Rashid Al Maktoum. Pomimo, że Dubaj nie posiada już obecnie złóż ropy jest najszybciej rozwijającym się emiratem oraz regionalnym centrum usług, handlu i finansów.
opracował: Maciek